Nieuws

Racistisch geweld?

Zaterdag werd de 54-jarige Guido De Moor op de bus in hartje Antwerpen door zes ‘jongeren’ in elkaar getrapt en geslagen. De man overleed korte tijd later. De daders konden ontkomen. Als treinbestuurder bij de NMBS had De Moor de ruziemakende jongeren tot kalmte aangemaand, waarop die zich in groep op de weerloze man wierpen en hem zwaar aftuigden. De man laat een vrouw en twee kinderen achter.

Het dodelijke incident speelde zich af op Lijn 23, een beruchte risicolijn. De bus vertrekt aan de sociale woonwijk Luchtbal, doorkruist de migrantenbuurten Seefhoek en Stuivenberg en stopt uiteindelijk ‘op het Zuid’.

Het is al lang bekend dat reizen met trein, tram of bus in sommige steden en wijken de gezondheid kan schaden. Vandalisme, zwartrijden, diefstal, verbale en fysieke agressie tegen bestuurders en passagiers zijn er schering en inslag. “De Lijn heeft wél statistieken over agressie tegen haar personeel maar niet over agressie tegen haar reizigers”, laat de Bond van Trein-, Tram- en Busgebruikers weten in een reactie. “Voor een dienstverlenend overheidsbedrijf is dat onaanvaardbaar”, zegt de BTTB.

Volgens de Bond gebeurt het vaker dat tram- en busbestuurders uit angst niet tussenbeide komen bij geweld tegen reizigers. “Zeker in de Seefhoek en in de Stuivenbergwijk moeten wij erg op onze hoede zijn. Tegen overlast of provocaties treden we niet op. Uit schrik ja. Het incident van dit weekend bewijst hoe snel zoiets uit de hand kan lopen”, getuigt een buschauffeur in de krant.

De politie is op zoek naar de daders en vraagt dat getuigen zich zouden melden. Of die dat ook doen is hoogst twijfelachtig, want de schrik voor represailles zit er diep in. De jongeren zouden tussen 15 en 21 jaar oud zijn en van allochtone afkomst. Het is opvallend hoe hard sommige journalisten weer hun best deden en doen om dat feit toe te dekken.Vergelijk de onderkoelde reacties van nu maar eens even met de oververhitte reacties na de schietpartij in Antwerpen enkele weken terug. Wat een verschil!

Of zou het er iets mee te maken hebben dat de schietpartij zo uitzonderlijk is dat we allemaal – terecht – geschokt waren, en het recente voorval zo alledaags dat we er nog nauwelijks van opkijken? Waarom spreken wij – of beter: de media – in het ene geval van racisme, terwijl dat woord in het andere geval angstvallig wordt vermeden? Of is ‘racisme’ iets waarvan alleen allochtonen het slachtoffer kunnen zijn? Waarom zouden we de dagelijkse pesterijen van allochtone hardleerse amokmakers tegen bus- of trambestuurders, leraars en leraressen, zwembadbezoekers, kinderen en bejaarden nog langer verbloemend ‘kleine criminaliteit’ noemen, in plaats van onverbloemd racisme?

En dus blijft de vraag: Wat is het ergst? Zijn zes allochtone jongeren die een weerloze busreiziger doodslaan en schoppen minder erg dan een op hol geslagen tiener die een geweer koopt en op straat een bloedbad aanricht? Is de dood van een autochtoon minder erg dan de dood van een allochtoon? Wel, daar lijkt het toch wel een beetje op.

We nemen aan dat nogal wat Vlamingen zich zullen afvragen of er nu ook een “stille mars” tegen zinloos geweld wordt georganiseerd, of het Hof een rouwtelegram stuurt naar de nabestaanden, of het parlement een minuut stilte houdt voor het slachtoffer…

De kans lijkt klein, want politieke recuperatie ligt niet voor de hand. Deze feiten kunnen ze moeilijk in de schoenen van het Vlaams Belang schuiven.