|
Sfeerbeeld op een manifestatie...
18.04.2008 • Dinsdag 11 maart 2008 was het precies 4 jaar geleden dat een islamitische aanslag in Madrid aan meer dan 200 mensen het leven kostte. Het Vlaams Belang heeft deze laffe aanslag op een strijdbare manier herdacht en wees op de sluipende islamisering van onze Europese steden en gemeenten. In de eerste plaats was een fakkeltocht tegen islamisering - vertrekkende aan het Rode Kruisplein en met als eindpunt IJzerenleen - voorzien. De toestemming voor deze manifestatie werd echter door het Mechelse stadsbestuur in laatste instantie eenzijdig ingetrokken.
Daarom verzamelde onze partij niet op het Rode Kruisplein (zoals op de reeds verspreide affiches en pamfletten staat aangegeven) maar wel op de Zandpoortvest naast de gebouwen van Katholieke Hogeschool Mechelen.
Als kersvers bestuurslid van Vlaams Belang Willebroek was ik uiteraard samen met mijn echtgenote aanwezig op deze manifestatie en het was weeral wat! Met de nadruk op “weer”.
Striemende regen. Rukwinden die bijna de leeuwen van onze vlaggen waaiden.
Omringd door zoveel belangstelling vanwege een indrukwekkende politiemacht met twee mobiele waterkannonnen, een halve paardemanegè en verdoken opgesteld, nog eens een 6-tal interventiebussen, volgepropt met mannen in gevechtsuitrusting. Een groepje van hen stond te praten. ’t Was in ’t Vlaams!
Ik heb meteen mijn vrouw gerustgesteld. Frank Vanhecke en Filip Dewinter hadden in Brussel een tijdje terug, minder geluk.
Het gaf ons enigszins een speciaal gevoel, daar op de Zandpootvest. Speciaal, dat was het wel. Zoals reeds gesteld werd ons een fakkeltocht door Mechelen toegestaan, daarna verboden omwille van “veiligheidsredenen”! Is het nu dan toch zover gekomen dat we ons onveilig moeten voelen bij het uiten van onze mening? Wij hoeven toch niet bang te zijn in deze multiculturele samenleving. Iedereen is braafjes ingeburgerd en heeft zich netjes aangepast, …zegt men.
Men had ons een parkeerterrein toegewezen om ons ding te doen. Fel verlicht… Net als in de film! Samen op de binnenkoer van een gevangenis. Je moet het maar meemaken. En dat, enkel en alleen omdat wij willen blijven wie we zijn.
In ons opzet waren we in ieder geval geslaagd. De media was massaal aanwezig. We haalden weeral kopstukken. Kopstukken van afbraak van het Vlaams Belang. Ik hoef U over deze afbraak niets te vertellen. Je hebt het zelf wel gelezen of gehoord. Volgens sommige perslui, al dan niet bekend als hielenlikkers van de machthebbers, waren er een veertigtal verloren gelopen aanwezigen. Voor mezelf had ik een ruwe telling van een 160-tal Vlamingen gemaakt… Toch een goede score bij dit hondenweer en alle boycot die aan deze manifestatie vooraf ging.
Onze sprekers hadden deze keer geen glas water nodig om de keel te smeren. Daar zorgde de regen wel voor. In elk geval werd er weer klare taal gesproken, boven het stormgedruis heen. Klare taal welke de man in de straat graag hoort. Eerlijk en oprecht. Datgene wat wij al lang denken, maar niet altijd luidop durven zeggen. Ik heb er wel begrip voor. Sommige zeggen dat de gruwel nog komen moet. Dus er is ook angst. De Vlaming heeft al “zo” lang moeten vechten om te zijn wat hij nu is. Maar met angst ga je de toekomst van Vlaanderen en je kinderen niet verbeteren. Daar maken die struisvogelpolitiekers, zoals ik ze graag noem, maar al te graag gebruik van.
In elk geval onze dank aan de sprekers Frank Creyelman en Filip Dewinter. Je moet het toch steeds maar doen! En verder gaat dan alle eer naar die “40” drijfnatte stormbrekers.
En vergeet het niet, zoals men in de volksmond zegt:
“Wie schrik heeft, krijgt er ook!”
Jean Knockaert
Bestuurslid
|
Persbericht
